იობითავი 30

1დამცინიან ჩემზე უმრწემესნიც, რომელთა მამებსაც ჩემი ფარის ძაღლებში არ გავრევდი;

2რაღაში მარგია მათი მკლავის ძალა? სიბერე ეწია მათ.

3შიმშილისგან გაძვალტყავებულნი გარბიან გვალვიან უდაბნოში, დიდი ხნის მიტოვებულ ტრამალებში;

4ქათანაცარას წიწკნიან ბუჩქებდაან და კურდღლისცოცხას ფესვებია მათი პური;

5ადამიანთაგან აძევებენ და, როგორც ქურდს, ისე მიჰყვებიან;

6რომ ხევ-ხუვებში და მიწის მღვიმეებში იცხოვრონ;

7ბუჩქებს შორის ყროყინებენ და ჯაგნარების ქვეშ იყუჟებიან;

8არამზადებივით, უგვანი ბრბოსავით, განიდევნენ ქვეყნიდან;

9ახლა მათი სამღერელი და სალაპარაკო გავხდი;

10ვეზიზღები, გარბიან ჩემგან და წამდაუწუმ მაფურთხებენ სახეში,

11რადგან ახსნეს ჩემი თოკი და შემაჭირვეს, ლაგამი დამიგდეს წინ.

12მარჯვნივ ნაბიჭვარი აღმიდგა და ფეხებში მცემენ, ჩემი დაღუპველი გზები მოასწორეს;

13დამინგრიეს გზა-სავალი ჩემს დასამხობად, შემწეც არ უნდათ;

14თითქოს ფართე ხვრელით მოდიან, გრიალით მოექანებიან;

15საშინელებები დამატყდა თავს, ქარივით გაიქროლა ჩემბა დიდებამ და ღრუბელივით გადავიდა ჩემი დოვლათი;

16და ახლა იღვრება ჩემი სული, გაჭირვების დღეები მეწიენ მე;

17ღამით მტეხავს ძვლები და მოსვენება არა აქვს ჩემს სახსრებს;

18ძლივძლივობით მეხდება ტანსაცმელი, პერანგის საყელოსავით მაქვს შემოჭერილი;

19ტალახში მისროლა და მტვერსა და ნაცარს დავემსგავსე;

20შველას გთხოვ და ხმას არ მცემ, ვდგავარ შენს წინაშე და ვერ მამჩნევ;

21მტარვალად მექეცი, შენი ძლიერი მკლავით მებრძვი;

22ამწიე და ქარზე შემაგდე, ქარიშხალს მიმეცი გასაცამტერებლად.

23ვიცი, სასიკვდილოდ მიგყევარ ყოველი ცოცხალის შესაკრებელ სახლში;

24განა ნანგრევიდან არ იწვდიან ხელს და უბედურებაში არ ითხოვენ შველას?

25განა არ მიტირია ბედშავზე? განა არ მიწუხნია გაჭირვებულზე?

26ჰოდა, სიკეთეს ველოდი და ბოროტება მოვიდა, ნათელს ვთესავდი და ბნელი მოვიდა;

27შიგნეული მიდუღს შეუწყვეტლივ, ვაების დღეები დამიდგა;

28ჩაშავებული დავდივარ - არა მზისგან, კრებულში ვდგავარ და შველას ვითხოვ;

29ტურებს ძმად გავუხდი და მეგობრად - სირაქლემებს;

30კანი გამიშავდა და ამეტყავა, სიცხისაგან მივარვარებს ძვლები;

31მოთქმად იქცა ჩემი ქნარი და მოტირალთა ხმად ჩემი სალამური!