წმინდანები მინა და ევსტრატი, ხელნაწერი ხატი

წმინდა მინა, რომლის სამშობლოც ეგვიპტე იყო, ფრიგიის კოტიეონში ეწამა 296 წელს, დიოკლეტიანესა და მაქსიმიანეს მმართველობისას. ომში სიმამაცით გამორჩეულმა მეომარმა ჩინი დატოვა და მთებში განმარტოვდა მოღვაწეობისა და ლოცვისთვის. შურითა და ზეკაცობრივი სიმამაცით აღვსილი, ის კოტიეონში წარმართული დღესასწაულის შუაგულში გამოცხადდა და თავი ქრისტიანად აღიარა. საშინელი ტანჯვის შემდეგ, რომელიც განსაცვიფრებელი სიმამაცით დაითმინა, თავი მოჰკვეთეს. ეგვიპტეში მისი საფლავი საყოველთაო სალოცავად იქცა: მისკენ ძველი მოგზაურობის კვალი ირლანდიამდეც კი არის ნაპოვნი. ეგვიპტის ქრისტიანთა დიდება და თავშესაფარი, ის დიდ სასწაულთმოქმედად და სწრაფ შემწედ გამოჩნდა ყველასთვის, ვინც მას რწმენით მოუხმობს; გარდა ამისა, მას დაკარგული ნივთების პოვნაშიც შესთხოვენ შეწევნას.

წმინდა ევსტრატი დიდი სომხეთიდან იყო. წინაპრების მსგავსად, ქრისტეს ფარულად სცემდა თაყვანს; დიოკლეტიანეს დევნისას თავად წარდგა ფორუმზე ხელისუფალთა წინაშე და პროკონსულმა ლისიასმა ის მრავალგვარად აწამა. ის გადარჩა და სებასტიაში გაგზავნეს აგრიკოლაოსთან, რომელიც მთელ აღმოსავლეთს განაგებდა; მისი ბრძანებით 296 წელს ცეცხლში მოწამეობრივად აღესრულა.

წმინდა ევსტრატი განათლებული კაცი და მჭევრმეტყველი იყო; ის ლისიას დიდებულთა შორის პირველი და პროვინციის არქივარიუსი გახლდათ.