ელია იყო თეზბედან, იორდანეს გაღმა, გალაადის ქალაქიდან. ის სამღვდელო მოდგმიდან იყო, განმარტოებული და მოღვაწე კაცი, ცხვრის ტყავის მოსასხამით შემოსილი და წელზე ტყავის სარტყლით შემორტყმული. მას შურიანი ეწოდა. ამ შურით აღგზნებულმა მკაცრად ამხილა აქაბისა და მისი ცოლის, იეზაბელის, უღმრთოება და უსჯულოება. ლოცვით ცა დახშა და სამ წელიწადსა და ექვს თვეს წვიმა არ მოსულა. როცა ღვთის ბრძანებით ქერითის ნაკადულთან იმალებოდა, ყორნები საზრდოს უზიდავდნენ. სიდონის სარეფთელ ღარიბ ქვრივს, რომელმაც ის შინ მიიღო, ცოტაოდენი ფქვილი და ზეთი გაუმრავლა, და როცა მისი ძე მოკვდა, აღადგინა. კარმელის მთაზე ზეციდან ცეცხლი ჩამოიყვანა, რომელმაც ღმერთისთვის შეწირული მსხვერპლი მთელი ისრაელის ხალხის თვალწინ შთანთქა, რათა ჭეშმარიტება შეეცნოთ. კიშონის ნაკადულთან მან 450 ცრუ წინასწარმეტყველი და კერპთა ქურუმი მოსრა, რომლებიც ხალხს აცდენდნენ. ანგელოზის ხელიდან საკვირველად მიიღო საზრდო და ამ საზრდოთი განმტკიცებულმა ორმოცი დღე და ორმოცი ღამე იარა. ხორების მთაზე ღმერთი იხილა, რამდენადაც ეს კაცობრივ ბუნებას შეუძლია. მან იწინასწარმეტყველა აქაბის სახლის დაქცევა და მისი ძის, ოქოზიას, სიკვდილი; მეფის მიერ გაგზავნილი ორი ორმოცდაათისთავი ზეციდან ჩამოყვანილი ცეცხლით დასაჯა. იორდანეს დინება გაყო და ის და მისი მოწაფე ელისე თითქოს ხმელეთზე გადავიდნენ; ბოლოს, მასთან საუბრისას, ელია უეცრად ცეცხლის ეტლმა აიტაცა ქრისტეშობამდე 895 წელს და თითქოს ზეცად ავიდა, სადაც ღმერთმა ის, უეჭველად, ცოცხლად გადაიყვანა, როგორც ენოქი.
გადიდება
