ეს წმინდანი წმინდა კონსტანტინე დიდის მეფობისას ცხოვრობდა და 330 წელს მიიცვალა. ახალგაზრდობაში განმარტოებული ცხოვრება სურდა. წმინდა ქალაქ იერუსალიმში მოილოცა, სადაც ლოცვისთვის განსამარტოებელი ადგილი ჰპოვა. თუმცა გაეცხადა, რომ ეს ღვთის ნება არ იყო და სამშობლოში უნდა დაბრუნებულიყო, რომ მრავალთა ცხონების მიზეზი გამხდარიყო. ის მირაში დაბრუნდა და ეპისკოპოსად აკურთხეს. ის განითქვა უხვი მოწყალებით — ზრუნავდა ღარიბებსა და გაჭირვებულებზე და იხსნიდა უსამართლოდ დაბრალებულებს. არანაკლებ ცნობილი იყო ჭეშმარიტებისადმი შურით. ის ესწრებოდა 318 მამის პირველ მსოფლიო კრებას ნიკეაში 325 წელს; როცა მოისმინა ის გმობა, რომელსაც არიოსი თავხედურად წარმოთქვამდა ძე ღვთისას წინააღმდეგ, წმინდა ნიკოლოზმა მას სახეში დაარტყა. რადგან ეკლესიის კანონები სასულიერო პირებს ვინმეს დარტყმას კრძალავს, თანამოსაყდრე ეპისკოპოსები დაიბნენ, რა სასჯელი დაედოთ ამ მღვდელმთავრისთვის, რომელსაც ყველა პატივს სცემდა. ღამით ჩვენი უფალი იესო ქრისტე და ჩვენი დედოფალი ღვთისმშობელი ზოგიერთ ეპისკოპოსს გამოეცხადნენ და აუწყეს, რომ მის წინააღმდეგ არაფერი უნდა ეღონათ, რადგან ვნებით კი არა, უაღრესი სიყვარულითა და ღვთისმოსაობით მოიქცა. მღვდელმთავართა ტროპარი „წესად სარწმუნოებისა და სახედ სიმშვიდისა...“ თავდაპირველად წმინდა ნიკოლოზისთვის დაიწერა. ის ყველა მოგზაურის და განსაკუთრებით მეზღვაურთა მფარველია; ის ყველა დროის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი და საყვარელი წმინდანია.
გადიდება
