ხსენების დღე: 17 (30) დეკემბერი
დანიელმა ჯერ კიდევ ყმაწვილმა ახსნა ის იდუმალი ქანდაკება, რომელიც ნაბუქოდონოსორმა სიზმრად იხილა — სხვადასხვა ლითონისგან შედგენილი, მაგრამ მთიდან კაცის ხელის გარეშე მოწყვეტილი ქვისგან დამსხვრეული და მტვრად ქცეული. ამ ხილვამ მთის სახით ნათლად გამოხატა ქალწულის სიწმინდის სიმაღლე და სულიწმინდის ძალა, რომელმაც ის გადაფარა. ქვის სახით გამოიხატა ქრისტე, რომელიც მისგან უთესლოდ იშვა და ღმერთკაცად მოსვლით უნდა დაემსხვრია და მოესპო ქვეყნის ყველა სამეფო, ქანდაკებით გამოხატული, ხოლო მისი მორწმუნენი თავის ზეციურ სასუფეველში აღეყვანა, რომელიც საუკუნო და დაუსრულებელია. შემდეგ მან წინასწარმეტყველებით მიუთითა მისი იორდანეზე გამოჩინების ჟამი, სახარების ქადაგების დასაწყისი, მისი მაცხოვნებელი ვნების ჟამი და მოსეს რჯულის მიხედვით თაყვანისცემის შეწყვეტა. უბრწყინვალესად გამოხატა მისი მეორედ მოსვლის დიდებული და საშინელი სახე და სიტყვებით, როგორც ცოცხალი საღებავებით, წარმოაჩინა ცეცხლოვანი ტახტი, რომელიც დაიდგმება, მასზე მჯდომი საუკუნო მსაჯული, მის წინაშე გამომდინარე ცეცხლის მდინარე, მიუკერძოებელი სამსჯავროს წინაშე პასუხისგება, თითოეულის საქმეთა გადაშლილი წიგნები, ათას ათასნი, რომელნიც მას ემსახურებიან, და ბევრეულ ბევრნი, რომელნიც მის წინაშე დგანან. დანიელს (რომლის სახელიც ნიშნავს „ღმერთია მსაჯული“) გამოცხადებულმა ანგელოზებმა „სურვილთა კაცი“ უწოდეს, რადგან სიმამაცით შეიძულა სხეულის ყოველი სურვილი, თვით საზრდოდ აუცილებელი პურიც კი. გარდა ამისა, ეს სახელი იმიტომაც მიიღო, რომ თავისი ტომის თავისუფლებისადმი ლტოლვითა და მათი მომავლის შეცნობის სურვილით განუწყვეტლივ ევედრებოდა ღმერთს, მარხულობდა და დღეში სამჯერ იდრეკდა მუხლს. ამ ლოცვის გამო ის ლომების ხაროში ჩააგდეს, მას შემდეგ რაც მტრებმა მეფის ბრძანების დამრღვევად დაადანაშაულეს — ბრძანებისა, რომლითაც ოცდაათი დღის განმავლობაში არავის უნდა ეცა თაყვანი და არაფერი ეთხოვა არც ღვთისგან და არც კაცთაგან, არამედ მხოლოდ მეფისგან. მაგრამ ღვთაებრივი ძალით ლომებს პირი დაუხშო, მათ შორის ცხვრების მწყემსივით იყო და უღმრთოებს ღვთისმოსაობის ძალა უჩვენა.
გადიდება
