მოციქული პავლე, ძველებურად გაფორმებული ბიზანტიური ხატი

ხსენების დღე: 29 ივლისი (11 აგვისტო)

პავლე წარმოშობით ებრაელი იყო, ბენიამინის ტომიდან, სამშობლოდ კი ტარსი ჰქონდა. ის რომის მოქალაქე იყო, ბერძნული ენა თავისუფლად იცოდა, რჯულის ღრმა მცოდნე, ფარისეველი, ფარისევლის ძე და გამალიელის — ფარისევლისა და იერუსალიმში რჯულის სახელოვანი მოძღვრის — მოწაფე იყო. ამიტომ თავიდან პავლე იუდეველთა გადმოცემების უმხურვალესი მოშურნე და ქრისტეს ეკლესიის დიდი მდევნელი იყო; მაშინ მას საული ერქვა (საქმ. 22:3–4). უფლის მოწაფეების მიმართ მძვინვარე რისხვით აღვსილი, ის მღვდელმთავრის წერილებით დამასკოში გაემართა, რათა ქრისტეს მოწაფეები შებორკილნი იერუსალიმში ჩამოეყვანა. დამასკოს რომ უახლოვდებოდა, შუადღისას უეცრად ზეციდან ნათელმა გაუბრწყინა. მიწაზე დაცემულს ხმა მოესმა: „საულ, საულ, რად მდევნი მე?“ მან ჰკითხა: „ვინა ხარ, უფალო?“ უფალმა უთხრა: „მე ვარ იესო, რომელსაც შენ დევნი; ძნელია შენთვის ეკლიან წკეპლას წიხლი ჰკრა“. ამ ზეციურმა ხმამ და ნათელმა აათრთოლა იგი და დროებით დაბრმავდა. ხელჩაკიდებული შეიყვანეს ქალაქში და ღვთაებრივი გამოცხადების თანახმად მოციქულმა ანანიამ მონათლა, და გაეხილა მას როგორც ხორციელი, ისე სულიერი თვალები სიმართლის მზის შესაცნობად. და მაშინვე თამამად ქადაგებდა სინაგოგებში, რომ „ქრისტე ძეა ღვთისა“ (საქმ. 9:1–21). სახარების ქადაგებისას ამის შემდეგ გამოვლენილი მისი მოშურნეობა, დაუცხრომელი შრომა და მრავალგვარი ჭირი — ჭრილობები, საპყრობილეები, ბორკილები, გვემა, ქვებით ჩაქოლვა, ხომალდის დაღუპვა, მოგზაურობები, საფრთხეები ხმელეთზე, ზღვაზე, ქალაქებსა და უდაბნოებში, განუწყვეტელი ღამისთევა, ყოველდღიური მარხვა, შიმშილი, წყურვილი, სიშიშვლე და ყველაფერი სხვა, რაც მან ქრისტეს სახელისთვის ხალხთა, მეფეთა და ისრაელიანთა წინაშე დაითმინა, და უპირველეს ყოვლისა, მისი ზრუნვა ყველა ეკლესიაზე და ყველას ხსნის ცეცხლოვანი წადილი, რისთვისაც ყველასთვის ყველაფერი გახდა, რომ შეძლებისდაგვარად ყველა ეხსნა, — ყოველივე ეს კარგად არის ცნობილი; გულანთებული, ის განუწყვეტლივ მოგზაურობდა ყველა მხარეში და ყველა მოინახულა: აზია, დასავლეთ და აღმოსავლეთ ევროპა. მსახურების საქმე რომ აღასრულა, მანაც მოწამეობრივად დაასრულა სიცოცხლე: ნერონის მეფობისას რომში თავი მოჰკვეთეს — ზოგის თქმით, იმავე დროს, როცა პეტრე ჯვარს აცვეს.