მამა პორფირი კავსოკალივიელი, ხელნაწერი ხატი

პორფირი ბაირაქტარისი (1906–1991) ათონელი მღვდელმონაზონი იყო, რომელიც სულიერი განსჯის — ერთგვარი წინასწარჭვრეტის — ნიჭით იყო ცნობილი; მას თავად ზოგჯერ „სულიერ ტელევიზორს“ უწოდებდა.

ევბეის მკვიდრმა, მომავალმა ბერმა პორფირიმ (ერისკაცობაში ევანგელოსი, ბერობაში ნიკიტა) თოთხმეტი-თხუთმეტი წლის ასაკში აღიკვეცა ბერად. ის ათონის კავსოკალივიის სკიტში, წმინდა გიორგის სენაკში მოღვაწეობდა ორი სულიერი მამის — მამა პანტელეიმონისა და მამა იოანიკიოსის — ხელმძღვანელობით. პლევრიტის გამო წმინდა მთის დატოვება მოუწია და მშობლიურ მხარეში დაბრუნდა, სადაც 21 წლისა მოულოდნელად მღვდლად აკურთხა სინასა და რაითის მთავარეპისკოპოსმა პორფირი III-მ. მეორე მსოფლიო ომის დაწყებისას ის ათენის საავადმყოფოს მღვდელი გახდა და ამ თანამდებობაზე სამი ათეული წელი (1940–1970) დარჩა. სიცოცხლის უკანასკნელი წლები მაცხოვრის ფერისცვალების დედათა მონასტრის მშენებლობას მიუძღვნა. 1984 წლის შემდეგ ათონის მთას დაუბრუნდა და იმავე სენაკში დასახლდა, რომლის დატოვებაც ახალგაზრდობაში მოუწია.

სულიერი მოძღვრის მსახურებით ბერი პორფირი მართლმადიდებელთა სულ უფრო ფართო წრისთვის გახდა ცნობილი. გამოცემულია მისი ცხოვრების ამბებისა და გამონათქვამების არაერთი კრებული.